Soms staat het moederschap voorop en soms het ondernemerschap.
De ene week vraagt het bedrijf meer van me, de andere week zijn er privéhoogtepunten. Schoolactiviteiten of gewoon van die momenten waarop er thuis iemand nodig is die verschijnt met een glimlach, een gevulde drinkbeker en een gezonde dosis geduld. Onze oudste neemt geregeld ‘even gezellig een paar vrienden’ mee, wat inhoudt dat we ineens vijf gigantische sneaker schoenen extra in de hal hebben staan.

Mijn man en ik geloven allebei dat succesvol ondernemerschap niet alleen draait om hard werken, maar juist ook om een fijne balans thuis. Dus proberen we – los van elkaar of juist samen – aanwezig te zijn bij de belangrijke momenten. Denk aan voorstellingen op school. De opening van de Koningsspelen. Een rondleiding langs kunstwerken die de kinderen hebben gemaakt, gepland op precies dat tijdstip waarop mijn ochtend in de salon op volle toeren draait. Of zwemles. Waarom zwemlessen altijd plaatsvinden midden op een werkdag, of tijdens het avondspitsuur, of op een onchristelijk tijdstip op de zaterdagochtend, blijft voor mij een raadsel. Maar goed, veiligheid boven alles. Dus gaan we.

En dan is er nog het gezinsdiner. In theorie een gezellig moment van verbinding. In de praktijk schuiven vijf mensen aan tafel die allemaal een volle school, opvang of werkdag achter de rug hebben. Iedereen is moe, hongerig en licht overprikkeld. Het idee van “Hoe was je dag?” verandert dan soms binnen drie minuten in een discussie over wie naar wie keek, wie het grootste stuk vlees heeft gekregen en waarom iemand ademt op een irritante manier. Op zulke momenten bestaat mijn bijdrage vooral uit het herhalen van de zin: “We gaan gewoon even rustig eten met de mond dicht.” Een onderschat leiderschapsprincipe, als je het mij vraagt.

Vorige week kwam daar nog een extra uitdaging bij: de Avondvierdaagse.
Vier avonden achter elkaar vertrekken rond etenstijd. Ieder met eigen starttijden. Iedereen haastig uit werk, school en opvang. Zes minuten voor vertrek bleek zoonlief zijn vuurrode en dus heel herkenbare Avondvierdaagse-shirt kwijt te zijn. Nu zeggen jongens (lees mijn man) vrij snel: “Ik ben iets kwijt”, maar is dit vanuit mijn benadering meer ’tijdelijk even uit het zicht’. Maar deze keer was het inderdaad in de categorie onder te brengen: Volledig verdwenen. Lees: KWIJT! We hebben last-minute het hele huis doorzocht alsof er een kostbaar erfstuk zoek was geraakt. Banken verschoven. Konijnenhok nagekeken. Kasten opengetrokken. (Sport)Tassen gecontroleerd. Niets.

Na een lichte gezinscrisis besloten we dat hij dan maar het shirt van zijn jongste broertje aan moest. Dat broertje liep alleen de laatste avond mee en had dus nog een schoon rood exemplaar liggen. Het resultaat was dat hij in een naveltruitje bij de startlijn kwam. Niet ideaal voor zijn imago, maar wel voor de starttijd. De volgende ochtend om 6.28 stond ik de ontbijttafel klaar te maken toen ik nog even terloops in de zwemtas van mijn jongste keek. En daar lag het. Het vermiste rode shirt. Van de week door mijzelf netjes opgeborgen. Tussen de zwemspullen. OEPS.

Want naast schooltassen, sporttassen, gymtassen, logeertassen en zwemtassen schijnt mijn brein soms ook gewoon een eigen opbergsysteem te hanteren waar niemand toegang toe heeft. Ik heb het hem later maar opgebiecht. Wél toen hij pas in bed lag en we altijd nog even een fijn momentje samen hebben. Hij vond het niet zo erg en kon er achteraf wel om lachen!

Ik zeg altijd dat mijn leven en bedrijf voor 80% draaien op energie, flow en succes. De andere 20% bestaat uit improviseren, brandjes blussen en doen alsof de chaos onderdeel van het plan was. Het gaat erom dat de balans in grote lijnen klopt. De ene week ligt dat percentage iets gunstiger dan de andere.

Dat er ruimte is voor het bedrijf, dat we met zoveel liefde hebben opgebouwd bij House of Joy & Health. Maar ook voor de mensen thuis, die uiteindelijk de reden zijn waarom je het allemaal doet en kunt doen. En als daar af en toe een zoekgeraakt shirt, een chaotische avondmaaltijd of een-uitgebroken-konijn (daarover nog wel later een keer meer) bij hoort, dan hoort dat waarschijnlijk gewoon bij het (ondernemende) en bruisende (gezins-) leven.

En eerlijk? Later in mijn bedje, denk ik wel: Het gaat om samen met elkaar! In het gezin én op de zaak.

YOU ROCK!
Liefs, Carine